نامه در مورد شوراهای کارگری

آنتون پانه کوک (۱۹۵۲)

مترجم: محسن صابری

پیشرفت به سمت سرمایه داری دولتی – که اغلب در اروپای غربی تحت عنوان سوسیالیسم ترویج شده است – نه به معنای آزادی طبقه کارکن بلکه بردگی بیشتر می باشد. آنچه که طبقه کارکن در مبارزه اش می خواهد، یعنی آزادی و تامین، و اینکه ارباب زندگی خودش باشد، فقط از راه کنترل وسایل تولید مقدور است. سرمایه داری دولتی کنترل وسایل تولید توسط کارگران نیست، بلکه کنترلی است از سوی نهادهای دولتی. اگر که این کنترل در عین حال دمکراتیک است، بدین معنا است که کارگران خودشان می توانند ارباب شان را انتخاب کنند. برعکس، کنترل مستقیم تولید توسط کارگران یعنی اینکه خود کارکنان مؤسسات را هدایت می کنند و سازمان های بالاتر و مرکزی را از پایین می سازند. این است آنچه که به آن سیستم شوراهای کارگری می گویند. از اینرو، مؤلف کاملاً محق است وقتی بر این امر بعنوان اصل جدید و آتی سازماندهی طبقه کارکن تأکید می کند. آتونومی سازمان یافته توده های تولیدکننده بطرز شدیدی در تقابل با سازماندهی از بالا در سرمایه داری دولتی است. ولی باید این را در نظر داشت: «شوراهای کارگری» یک شکل از سازمان را مشخص نمی کند که خطوط اش یک بار برای همیشه معین شده و تنها نیازمند گسترش بعدی جزئیات است. این به معنای یک اصل است –اصل خود مدیریتی کارگری بر مؤسسات و تولید.

نسخه برای چاپ

مطالب دیگر از همین نویسنده:

– حزب و طبقه

– نکاتی عمومی در مورد مساله سازمان

– تریدیوننیسم

– نامه به «سوسیالیسم یا بربریت»

بازگشت به صفحه نخست