روزشمار سوسيال دموکراسی‌ی روسيه

 

قطعنامه‌ها و تصميمات حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه ١٩١٧- ١٨٩٨

کنگره دوم
۱۷ ژانویه  تا ۱۰ اوت ۱۹۰۳

کنفرانس بين الملل سوسياليست در آمستردام (قطعنامه در مورد اول ماه مه)

کنگره‌ی بين الملل سوسياليست در آمستردام تمامی تشکلات سوسيال دموکراتيک و اتحاديه‌های صنفی‌ی تمامی کشورها را به تظاهرات پر شور روز اول ماه مه برای تحقق هشت ساعت کار در روز، خواست‌های طبقاتی‌ی پرولتاريا و صلح عمومی فرا می‌خواند. مؤثرترين روش تظاهر کردن در روز اول ماه مه از طريق توقف کار می‌باشد. به اين دليل کنگره، توقف کار را در روز اول ماه مه برای تمامی تشکلات کارگری همه کشورها، در هر جايی که بدون آسيب به کارگران ممکن باشد، اجباری اعلام می‌کند.

در باره  جایگاه بوند در حزب

۲۱ ژوئیه ۱۹۰۳

نظر به اينکه:
الف – اتحاد نزديک بين پرولتاريای يهود و پرولتاريای آن نژادهايی که در بين آنها زندگی می‌کند برای مبارزه‌اش جهت آزادی سياسی و اقتصادی مطلقاً ضروری است؛
ب – تنها چنين اتحاد نزديکی، موفقيت سوسيال دموکراسی در مبارزه عليه تمام اشکال شوونيسم و يهودستيزی را تضمين می‌کند؛
ج – چنين اتحادی به هيچ وجه نافی استقلال جنبش کارگری يهود در امور مربوط به وظايف ويژه تبليغ در بين جمعيت يهود که دارای زبان و شرايط زندگی خاصی است، نيست –
لذا کنگره دوم حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه عميقاً اعتقاد دارد که بازسازی روابط تشکيلاتی بين پرولتاريای يهود و روس به شکل فدراتيو مانع اساسی در راه برقراری روابط تشکيلاتی کامل تر بين پرولتاريای آگاه نژادهای مختلف بوده و ناگزير به منافع پرولتاريا به طوراعم و پرولتاريای يهود به طور اخص صدمات فراوانی وارد خواهد کرد؛ و بنابر اين با نفی موکد امکان روابط فدراتيو بين حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه و جزء خود، بوند، به عنوان امری مطلقاً غير قابل قبول از لحاظ اصول، کنگره مقرر می‌دارد که در درون حزب يکپارچه کارگر سوسيال دموکرات روسيه، بوند موقعيت يک جزء خودمختار را دارد که چارچوب اين خودمختاری در موقع تدوين اساسنامه تعيين خواهد شد.

در باره ارگان مرکزی حزب 

۲۲ ژوئیه ۱۹۰۳

نظر به اینکه:
الف – خدمات ايسکرا در پيشبرد اتحاد ايدئولوژيک، در بسط و دفاع از اصول سوسيال دموکراسی انقلابی و در مبارزه بر اساس اين اصول عليه هر گونه گرايش اپورتونيستی در درون حزب ما و همچنين عليه گرايش‌هايی که می‌کوشيدند جنبش طبقه کارگر را از تنها راه صحيح منحرف کنند؛ 
ب- نقش ايسکرا در هدايت کار عملی حزب؛ 
ج- و نقش راهنمای ايسکرا در امر اتحاد [حزب] – بنا براين کنگره دوم، ايسکرا را به عنوان ارگان مرکزی خود اعلام می‌کن
د

برنامه حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه   

اساسنامه تشکیلاتی حزب کارگر سوسیال دموکرات روسیه

۵ اوت ۱۹۰۳

۱- عضو حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه کسی است که برنامه آنرا پذيرفته، به آن کمک مالی کند و تحت هدايت يکی از سازمانهای حزبی مساعدت شخصی خود را منظماً در اختيار آن قرار دهد. 
۲- ارگان عالی حزب کنگره حزب است که (اگر ممکن باشد، حداقل يکبار در هر دو سال) توسط شورای حزب فراخوانده می شود. شورای حزب در صورت درخواست آن تعداد از سازمانهای حزبی که مشترکاً نصف آرا را در کنگره حزبی حايز باشند، بايد کنگره حزبی را فراخواند. کنگره در صورتی رسميت می يابد که در آن سازمانهايی که حايز بيش از نصف کل آرا هستند، حضور داشته باشند.
۳- سازمانهای زير حق نمايندگی در کنگره را دارند:
الف – شورای حزب؛
 
ب – کميته مرکزی؛ 
ج – ارگان مرکزی؛ 
د – تمام کميته‌های محلی که به اتحاديه‌های خاصی تعلق ندارند؛ 
هـ – سازمانهای ديگری که معادل کميته هستند؛ 
و- تمام اتحاديه‌های کميته هايی که توسط حزب به رسميت شناخته شده اند. 
هر يک از سازمانهای فوق به وسيله يک نماينده با دو حق رأی در کنگره نمايندگی می شوند؛ شورای حزب با تمام اعضايش و هر کدام با يک حق رأی در کنگره نمايندگی می شود.
نمايندگی اتحاديه‌ها با قواعد ويژه‌ای تعيين می شود.

 تبصره يک – تنها آن سازمانهايی حق نمايندگی دارند که حداقل يک سال قبل از کنگره [به وسيله کميته مرکزی] تأييد  شده باشند.
تبصره دو – کميته مرکزی می تواند نمايندگان سازمان هايی را که حايز شرايط تعيين شده در تبصره يک نباشند، با نظر مشورتی به کنگره دعوت کند.
۴- کنگره عضو پنجم شورا، کميته مرکزی و هيأت تحريريه ارگان مرکزی را تعيين می کند.
۵ – شورای حزب از دو عضو هيأت تحريريه ارگان مرکزی و دو عضو کميته مرکزی تشکيل می شود  اعضای دستگير شده شورا توسط نهادهايی که آنان را منصوب کرده جايگزين می شوند و عضو پنجم هم به وسيله خود شورا
.
شورای حزب بالاترين نهاد حزبی است. وظيفه آن ايجاد هماهنگی و يک پارچگی بين فعاليتهای کميته مرکزی و هيأت تحريريه ارگان مرکزی و همچنين نمايندگی حزب در روابط‌اش با احزاب ديگر است. شورای حزب حق جايگزينی کميته مرکزی و هيأت تحريريه ارگان مرکزی را، در صورت دستگيری اعضای هر يک از اين دو نهاد، دارد.
شورا هر گاه که يکی از مراکز حزبی، يعنی هيأت تحريريه ارگان مرکزی، کميته مرکزی، يا دو عضو شورا درخواست کند، تشکيل جلسه می دهد.
۶- کميته مرکزی، کميته ها، اتحاديه‌های کميته‌ها و نهادهای ديگر حزبی را سازماندهی کرده و فعالیتهای آنها را هدايت می کند؛ امور کلاً مهم حزبی را سازماندهی و اداره می کند؛ افراد و وجود حزبی را تخصيص می دهد و عهده دار خزانه مرکزی حزب است؛ اختلافات درونی و مابين نهادهای حزبی مختلف را حل و فصل می کند؛ و به طور کلی تمام فعاليتهای عملی حزب را هماهنگ و رهبری می کند
.
تبصره – اعضای کميته مرکزی نبايد در يک زمان به سازمانهای حزبی ديگری بجز شورای مرکزی تعلق داشته باشند.
۷- هيأت تحريريه ارگان مرکزی رهبری ايدئولوژيک حزب را بر عهده دارد.
۸- هر سازمان حزبی در کليه امور قلمروی که مخصوصاً انحصاراً برای پيشبرد فعاليت حزبی در آن قلمرو ايجاد شده، خود مختار است
.
۹- تمام سازمانهای حزبی بايد توسط کميته مرکزی تأييد شوند بجز آنهايی که مورد تصويب کنگره قرار می گيرند. کليه تصميمات کميته مرکزی برای تمامی سازمانهای حزبی لازم الاجراست و آنها همچنين موظفند وجوهی را که توسط کميته مرکزی تعيين می شود به خزانه مرکزی حزب واريز کنند.
۱۰- هر عضو و يا هر شخصی با هر گونه ارتباط با حزب حق دارد در خواست کند که همه بيانيه هايش به شکل اصلی خود به کميته مرکزی، ارگان مرکزی يا کنگره حزب ارائه شود.
۱۱- هر سازمان حزبی موظف است که تمام اسناد مربوط به فعاليتها و افراد خود را در دسترس کميته مرکزی و هيأت تحريريه ارگان مرکزی قرار دهد.
۱۲- تمام سازمانهای حزبی و نهادهای مرکزی [کميته مرکزی و ارگان مرکزی] مسايل را با اکثريت ساده آرا حل کرده و حق عضوگيری جديد [کئوپتاسيوندارند. برای عضوگيری جديد يا اخراج، در صورت عدم اعتراض اساسی، به اکثريت دو سوم نياز است. هر تصميم يک سازمان برای عضوگيری يا اخراج می تواند برای پژوهش به شورای حزب ارجاع شود.  عضوگيری جديد برای کميته برای يا هيأت تحريريه ارگان مرکزی به اتفاق آرا انجام می گيرد. اگر در عضوگيری جديد برای کميته مرکزی يا هيأت تحريريه ارگان مرکزی اتفاق آرا به دست نيايد، مسأله به شورا ارجاع شده و شورا در اين موارد با اکثريت ساده تصميم گيری می کندکميته مرکزی و هيأت تحريريه ارگان مرکزی در مورد اعضای جديد يکديگر را مطلع می سازند.  
۱۳- "اتحاديه خارج از کشور سوسيال دموکراتهای انقلابی روسيه" تنها سازمان خارج از کشور حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه، هدف خود را تبليغ و ترويج در خارج و همچنين کمک به جنبش داخل روسيه قرار می دهد. اين "اتحاديه از تمامی حقوق يک کميته برخوردار است، با اين فرق که کمک خود به جنبش داخل روسيه را تنها از طريق افراد يا گروه‌هايی که مخصوصاً به وسيله کميته مرکزی تعيين می شوند، انجام می دهد.

در باره سازمان‌های محلی

۶ اوت ۱۹۰۳

در مورد سازمان‌های محلی، کنگره ضروری می‌شناسد که در هر حوزه فعاليت حزبی، تنها يک سازمان هدايت کننده واحد وجود داشته باشد و کميته مرکزی را موظف می‌کند که اقدامات لازم برای فراهم آوردن چنين اتحادی را اتخاذ کند. در مورد گروه‌های خارج از سازمان‌های محلی – در نيروهای مسلح، در چاپخانه‌ها و غيره – کنگره موجوديت آنها را به شرط اينکه توسط کميته مرکزی حزب تأييد شده باشند، به رسميت می‌شناسد.

در باره خروج بوند از حزب

 ۱۰ اوت ۱۹۰۳

نظر به اينکه:
الف – کنگره دوم حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه متحد کردن تمام سوسيال دموکرات های فعال روسيه را در يک حزب يکپارچه هدف خود قرار داده است؛
ب – يکی از وظايف حزب به طور خاص برقراری روابط بسيار نزديک بين "اتحاديه سراسری کارگران يهود" [بوند] و بخش های ديگر حزب بود؛
ج – به رغم پذيرش برنامه حزب از طرف بوند، چنين اتحادی به علت اختلافات اصولی بر سر جايگاه بوند در حزب نتوانست شکل گيرد، و آگاهی به صدمه شديدی که خروج بوند از حزب به ناچار برای پيشبرد امر اتحاد خواهد داشت –
لذا کنگره دوم حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه تأسف عميق خود را [از خروج بوند] ابراز کرده و در عين حال اعتقاد راسخ دارد که اين گونه اختلافات با رشد بيشتر جنبش از بين رفته و به خاطر مبارزه طبقه کارگر برای آزادی ضرورتاً پيوستگی تمام پرولتاريای همه مليت ها در يک حزب واحد کارگر سوسيال دموکرات عملی خواهد شد.

در باره مطبوعات حزبی

۱۰ اوت ۱۹۰۳

نظر به اينکه:
الف- گسترش جنبش کارگری بايد با درک کاملاً روشن توده‌های کارگر از هدف‌های کوتاه مدت و درازمدت حزب سوسيال دموکرات همراه باشد؛
ب – هم اکنون حزب با وظيفه فوری ايجاد مطبوعات کاملاً منسجمی که برای خوانندگان بيشتری قابل درک باشد، روبرو است و با توجه خاص به وضعيت کنونی امکانات حزبی – 
بنابر اين کنگره ضروری می‌داند که:
۱- ارگان مرکزی حزب بيشترين جا را به مسايل زندگی سياسی و اجتماعی که برای وسيع‌ترين تعداد خوانندگان قابل فهم باشد اختصاص داده و تا آنجا که ممکن است از انتشار مقالات صرفاً تئوريک خودداری کند؛
۲- با در نظر داشتن مسأله فوق و تضمين روشن سازی هر چه سيستماتيک‌تر مسايل تئوری سوسياليستی، «زاريا» به ارگان حزبی تبديل شود؛ کنگره کميته مرکزی را موظف می‌کند که در رابطه با چگونگی انتشار «زاريا» با هيأت تحريريه ارگان مرکزی توافق حاصل کند؛
۳- جزوات وسيعی با هدف تعميم سيستماتيک برنامه حزبی و قطعنامه‌های کنگره انتشار يابد
.

در باره ترويج ۴

 ۱۰ اوت ۱۹۰۳

نظر به اينکه:
الف- رشد جنبش کارگری روسيه از رشد کادرهای کارگری سوسيال دموکرات آگاه – که قادر به رهبری مبارزات هر چه پيچيده‌تر شونده پرولتاريای روسيه باشند – بسيار سريع‌تر است؛
ب – شرايط مخفی-پليسی امر صحيح ترويج را، مگر در محافل مطالعاتی بسيار کوچک، شديداً با اشکال مواجه می‌سازد؛
ج- کمبود مروجين با تجربه و ماهر موانع قابل توجهی برای اين گونه ترويج ايجاد می‌کند
بنابراين کنگره ضروری تشخيص می‌دهد که کميته‌های محلی به امر صحيح ترويج جهت تربيت مبلغين آگاه و پرشور که دارای ديدگاه انقلابی مشخصی باشند، توجه کافی مبذول دارند. کنگره کميته‌های محلی را موظف می‌سازد که در مسأله گزينش مروجين ماهر توجه خاص مبذول دارد و کميته مرکزی را موظف می‌سازد که تمام اقدامات ضروری برای منظم و متحد کردن کار ترويجی در سطح محلی را از طريق رهنمودهای سيستماتيک به محافل مطالعاتی و تهيه يک سلسله جزوه‌های ترويجی که منظماً انتخاب شده باشد و غيره اتخاذ کند.

در باره روش برخورد به ليبرال‌ها

۱۰ اوت ۱۹۰۳

نظر به اينکه:
الف- سوسيال دموکراسی بايد از بورژوازی تا آنجا که در مبارزه‌اش با تزاريسم انقلابی و يا حتی در اپوزيسيون است، حمايت کند؛
ب – بنا براين، سوسيال دموکراسی بايد از نضج آگاهی سياسی در بورژوازی روسيه استقبال کند، ولی از سوی ديگر موظف است ماهيت محدود و ناکافی جنبش بورژوايی برای رهايی را هر جا که آشکار است، در مقابل پرولتاريا افشا سازد
بنابر اين کنگره دوم حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه عاجلانه توصيه می‌کند که تمام رفقا در فعاليت‌های ترويجی خود توجه کارگران را به خصلت ضد انقلابی و ضد پرولتری روند ارائه شده توسط ارگان آقای استرووه جلب کنند.

 

در باره مبارزه صنفی کارگران [تريد يونيونی]

۱۰ اوت ۱۹۰۳

الف- مبارزه صنفی کارگران نتيجه ضروری وضعيت پرولتاريا در جامعه سرمايه‌داری است؛
ب- اين مبارزه کارگران يکی از وسايل عمده برای مقابله با گرايش نظام سرمايه‌داری به سوی کاهش سطح زندگی کارگران است؛
ج- اگر اين مبارزه جدا از مبارزه سياسی پرولتاريا به رهبری حزب سوسيال دموکرات گسترش يابد، به پاشيدگی نيروهای پرولتری و تبعيت جنبش کارگران از منافع طبقات دارا منجر می‌شود – کنگره بنا بر اين تشخيص می‌دهد که در مورد جنبش صنفی، وظيفه حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه رهبری مبارزات روزمره کارگران برای شرايط بهتر کار و تبليغ برای بر طرف ساختن تمام موانع ايجاد شده به وسيله قانونگذاريهای استبداد روسيه در مقابل جنبش صنفی است؛ و در يک کلام، وظيفه حزب متحد ساختن برخوردهای منفرد گروههای مجزای کارگران در يک مبارزه طبقاتی واحد و سازمان يافته است.
ضمناً، نظر به کوشش بسيار آشکار حکومت در به دست گيری مبارزه اقتصادی طبقه کارگر – تحت پوشش "قانونی کردن جنبش کارگران" – و به انحراف کشاندن آن از لحاظ سياسی و تبديل‌اش به ابزار سياستهای خود؛ و نظر به اينکه اين به اصطلاح "سياست زوباتف"، علاوه بر محتوای ارتجاعی – سياسی و روشهای تحريک آميز و پليسی اجرای آن، سياست فروختن سيستماتيک منافع طبقه کارگر به منافع سرمايه‌داران است –
لذا کنگره توصيه می‌کند که تمام رفقا به مبارزه پيگير خود عليه تمامی جنبه‌های زورباتوفيسم ادامه داده، خصلت فريبکارانه و خيانت آميز تاکتيکهای مردم فريبان زوباتوفيست را در پيشگاه کارگران آشکار ساخته و از همه کارگران بخواهند که در مبارزه طبقاتی واحدی برای رهايی سياسی و اقتصادی پرولتاريا متحد شوند. بدين منظور، کنگره توصيه می‌کند که سازمانهای حزبی از اعتصابهای تشکلهای قانونی کارگران پشتيبانی کرده و آنها را هدايت کنند و در عين حال از اين برخوردها استفاده کرده و خصلت ارتجاعی اتحاد بين کارگران و حکومت استبدادی را عريان سازند.

درباره روش برخورد به دانشجویان

۱۰ اوت ۱۹۰۳

کنگره دوم حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه از تسريح فعاليت انقلابی در بين دانشجويان استقبال کرده و از تمام سازمانهای حزبی می‌خواهد که از هر طريق ممکن با کوششهای اين دانشجويان در جهت تشکل خود همگام شوند. کنگره توصيه می‌کند که تمام گروههای دانشجويی و محفلهای مطالعاتی اولاً در فعاليتهای خود به گسترش يک ديدگاه سوسياليستی جامع و منسجم در بين اعضای خود اولويت بخشند تا آنان دانش کاملی از مارکسيسم، از يک سو، و پوپوليسم روسيه و اپورتونيسم اروپای غربی از سوی ديگر – به عنوان گرايشهای عمده مخالف يکديگر در حال حاضر – کسب کنند؛ ثانياً کوشش کنند پيش از دست يازی به فعاليتهای عملی، با سازمانهای سوسيال دموکراتيک ارتباط برقرار سازند تا از نظر آنها بهره‌مند شده و در صورت امکان از اشتباهات فاحش در آغاز کارشان اجتناب کنند.

کنگره چهارم (کنگره وحدت)
۱۰ – ۲۵ آوریل ۱۹۰۶

در باره اتحاديه‌های کارگری

۱- جنبش صنفی کارگران [تريديونيونی] يک بخش ضروری مبارزه طبقاتی است و اتحاديه‌های کارگری عنصری اساسی در سازماندهی طبقاتی پرولتاريا است؛
۲-اتحاديه‌های کارگری به واسطه ماهيت هدفهايی که دنبال می‌کنند، بايد در جهت سازماندهی وسيع‌ترين توده‌های پرولتاريا تلاش ورزند؛
۳- پرولتاريای روسيه به ويژه تمايل شديدی برای تشکيل اتحاديه‌های کارگری از خود نشان داده است؛
۴- مبارزه اقتصادی تنها در ارتباط صحيح با مبارزه سياسی پرولتاريا، به بهبود واقعی وضعيت توده‌های کارگر و تقويت تشکيلات طبقاتی اصيل آنان منجر می‌شود؛
۵- در جو دوران انقلابی، اتحاديه‌های کارگری نه تنها از منافع اقتصادی طبقه کارگر دفاع می‌کنند، بلکه پرولتاريا را در مبارزه سياسی بلاواسطه نيز درگير کرده و تشکل عمومی و اتحاد سياسی طبقه کارگر را ارتقا می‌بخشند؛
۶- در چنين جو انقلابی، توده‌های کارگر در فرايند تشکل و اتحاد سياسی خود هر چه بيشتر زير پرچم سوسيال دموکراسی جمع می‌شوند

بنابر اين کنگره تشخيص می‌دهد که:

۱- حزب بايد از تمايلات کارگران برای ايجاد تشکيلات حرفه‌ای پشتيبانی کند و برای تشکيل اتحاديه‌های کارگری غير حزبی از هيچ کمکی دريغ نورزد؛
۲- بدين منظور چارچوب قانونی بايد همواره وسعت يابد و با استفاده از کليه امکانات قانونی به ويژه قانون مربوط به تشکيل اتحاديه‌های کارگری، مبارزه بدون انحرافی برای آزادی کامل تشکيل اتحاديه‌های کارگری انجام گيرد؛
۳- کليه اعضای حزب موظفند که در اتحاديه‌های کارگری وارد شوند، در کليه فعاليتهای آنها به طور مؤثر شرکت کنند و پيوسته به تقويت همبستگی طبقاتی و آگاهی طبقاتی اعضای اين اتحاديه‌های کارگری را به طور ارگانيک با حزب پيوند دهند.

 

کنگره پنجم (کنگره لندن)
۳۰ آوریل – ۱۹ مه ۱۹۰۷

در باره  کنگره کارگران و سازمانهای کارگری غیر حزبی

۱۸ مه ۱۹۰۷

نظر به اينکه:
۱-حزب کارگر سوسيال دموکرات تنها تشکيلاتی است که بخش آگاه پرولتاريا را متحد می‌کند و، به عنوان پيشاهنگ آن، مبارزه طبقه کارگر برای ايجاد نظم سوسياليستی و شرايط سياسی و اقتصادی لازم برای تحقق آن را رهبری می‌کند؛
۲-علاوه بر حزب سوسيال دموکرات، اشکال عمده سازمانی برای دفاع و تأمين منافع اقتصادی توده های کارگر، اتحاديه های کارگری و سپس انواع ديگر سازمانهای کارگران مثل تعاونيها و غيره هستند؛
 ۳-در لحظه طغيان انقلابی، سازماندهی و استفاده از نهادهای انتخابی غير حزبی طبقه کارگر مثل شوراهای نمايندگان کارگران، شوراهای هيأتهای نمايندگی کارگران و غيره برای رشد و گسترش سوسيال دموکراسی، امکان پذير می‌شود؛
 ۴-ايده تشکيل کنگره کارگران، بنا به ماهيتش، به جانشين شدن نهايی سازمانهای کارگران غير حزبی به جای حزب سوسيال دموکرات منتهی می‌شود و همچنين تدارکات سازماندهی و تبليغاتی برای تشکيل کنگره کارگران به ناگزير به از هم پاشيدگی حزب می‌انجامد و وابستگی توده‌های وسيع کارگران را به نفوذ دموکراسی بورژوايی شدت می‌بخشد
 –

کنگره بنابر اين اعتقاد دارد که: 
الف – برای گسترش و تحکيم نفوذ سوسيال دموکراسی بر توده‌های وسيع پرولتاريا، ضروری است که، از يک سو، کار سازماندهی اتحاديه‌های کارگری و بسط تبليغ و ترويج سوسيال دموکراتيک در درون آنها شدت يابد و، از سوی ديگر، بخشهای هر چه وسيعتری از طبقه کارگر به شرکت در انواع گوناگون سازمانهای حزبی جلب شوند.
ب – مطلوب است سازمانهای حزب سوسيال دموکرات در نهادهای غير حزبی همچون شوراهای هيأتهای نمايندگی کارگران و در کنگره‌های نمايندگان آنها شرکت کنند و همچنين به سازماندهی آنها بپردازند. البته مشروط بر اينکه اين کار کاملاً در انطباق با خطوط حزبی انجام گيرد و هدفش تحکيم و گسترش حزب کارگر سوسيال دموکرات باشد.
ج – تبليغ برای تشکيل کنگره کارگران غير حزبی، که آنارکوسنديکاليستها از آن به عنوان اسلحه‌ای عليه نفوذ سوسيال دموکراسی بر توده‌های کارگر استفاده می‌کنند، برای رشد طبقاتی پرولتاريا زيان آور است.

 

در باره اتحاديه‌های کارگری

۱۹ مه ۱۹۰۷

کنگره با تأييد قطعنامه کنگره وحدت در باره کار در اتحاديه‌های کارگری، توجه سازمانهای حزبی و سوسيال دموکراتهای فعال در اتحاديه‌های کارگری را به يکی از هدفهای عمده فعاليت سوسيال دموکراسی در اين اتحاديه‌ها جلب می کند؛ و آن پيش بردن شناسايی رهبری ايدئولوژيک حزب سوسيال دموکرات توسط اتحاديه‌های کارگری و همچنين برقرار کردن ارتباط تشکيلاتی با حزب است. ضروری است که اين هدف در هر جا که شرايط محل اجازه دهد، عملی شود.

 

کميته مرکزی در مورد فعاليت‌های علنی
فوريه ۱۹۰۸
در باره اتحاديه‌های کارگری

۱- کار شديد حزب سوسيال دموکرات در جنبش اتحاديه‌های کارگری، که وضعيت کنونی آن را طلب می‌کند، بايد طبق مفاد قطعنامه‌های کنگره لندن و کنگره اشتوتگارت [انترناسيونال دوم در سال 1907] انجام گيرد؛ به عبارت ديگر، طبق حرکتی انحراف ناپذير برای ايجاد نزديک ترين رابطه ممکن بين اتحاديه‌ها و حزب سوسيال دموکرات که تحت هيچ شرايطی بی طرفی اتحاديه‌های کارگری و يا پيوستگی غير حزبی آنها را از لحاظ اصول به رسميت نشناسد.

شناسايی اتحاديه‌های کارگری به عنوان [نهادهای] سوسيال دموکرات، بايد صرفا نتيجه ترويج و سازماندهی سوسيال دموکراتيک در درون اتحاديه‌های کارگری باشد و نبايد يکپارچگی و مبارزه اقتصادی پرولتاريا را بگسلد.

۲- همانطور که حرکتهای مختلف پرولتاريا در طول انقلاب 1905 و پس از آن نشان داد، اتحاديه‌های کارگری در بيشتر موارد برای ايجاد هسته‌های تشکيلاتی منسجم در موسسات توليدی گوناگون موفقيتی کسب نکردند. بنابر اين، سرکوبهای حکومت نه تنها به تعطيل اکثر اتحاديه‌ها، بلکه به نابودی کامل بعضی از آنها نيز منجر شد؛ با در نظر گرفتن نکات فوق، وظيفه عمده در لحظه کنونی ايجاد هسته‌های تشکيلاتی منسجم است. بدون چنين هسته‌هايی، ساختن اتحاديه‌های کارگری پر دوام و يا هدايت مبارزه اقتصادی پرولتاريا غير ممکن است.

۳- در جاهايی که اتحاديه‌های کارگری قانونی وجود دارد يا می‌توان آنها را دوباره تشکيل داد، اين هسته‌ها يا سازمانهای صنفی اوليه را می‌بايستی در کليه کارخانه‌ها، موسسات تجاری و صنعتی ايجاد کرد. اعضای حزب سوسيال دموکرات بايد در تمام چنين سازمانهای اوليه، به منظور اثرگذاری سيستماتيک بر آنها با روح سوسيال دموکراسی، گروههای منسجم خود را تحت حمايت مراکز حزبی محلی تشکيل دهند.

در جاهايی که سرکوبهای پليسی، اتحاديه‌های کارگری قانونی را کاملا در هم شکسته و هيچ امکانی برای احيای قانونی آنها وجود ندارد، اتحاديه‌های کارگری غير قانونی، مثل هر اتحاديه قانونی، بايد بر اساس سازماندی بيشترين کارگران ممکن در هسته صنفی در موسسه توليدی معينی پايه‌ريزی شود، و در درون اين هسته ضروری است که به ويژه يک گروه تريد يونيونی سوسيال دموکراتها در آن موسسه، سازماندهی شود.

۴- به اين منظور متحد کردن کليه فعاليتهای سوسيال دموکراتيک در اتحاديه‌های کارگری، ضروری است که گروههای تريد يونيونی سوسيال دموکرتها در هر صنفی سازماندهی شوند و در نتيجه گروههای تريد يونيونی سوسيال دموکراتها در موسسات مختلف به هم مرتبط شوند.

کليه اين گروهها بايد به مرکز حزبی محلی متصل بوده و فعاليتهای خود را در ارتباط تشکيلاتی نزديک با آن به پيش برند.

۵- برای کار حزبی در بين وسيع‌ترين توده‌های پرولتاريا بايد گروههای منسجم سوسيال دموکراتها را در انجمنهای قانونی مثل انجمنهای کمک متقابل، انجمنهای منع استفاده از نوشابه‌های الکلی و غيره تشکيل داد. در چنين مواردی بايد کاملا آگاه بود که انجمنهای قانونی نمی‌توانند جای اتحاديه‌های کارگری مبارز را بگيرند و اين که فعاليتهای متشکل پرولتاريا نمی‌تواند در چارچوب اين انجمنها محدود شود.

۶- اتحاديه‌های غير قانونی بايد برای به رسميت شناخته شدن قانونی خود سرسختانه مبارزه کنند، ولی اين موجوديت قانونی نبايد باعث کم اهميت شدن وظايف مبارزه جويانه سازمانهای صنفی پرولتاريا شود.
 

کنفرانس اوت  ۱۹۱۲ (کنفرانس وين )
۱۲ – ۲۰ اوت ۱۹۱۲

در باره مبارزه اقتصادی

… کنفرانس از کارگران می‌خواهد تا از شرايط شکوفايی صنعتی برای تشديد گسترش اتحاديه‌های کارگری استفاده کنند؛ در مناطقی که چنين سازمان‌هايی موجود است، کنفرانس از آنها می‌خواهد که رهبری مستقيم يا غير مستقيم اعتصابات را به عهده گيرند، و در مناطقی که چنين اتحاديه‌هايی وجود نداشته و امکان ايجاد آنها نيز نباشد، سازمان‌های زير را بر پا دارند:
1- کميسيون‌های اتحاديه‌های کارگری، که وظيفه عمده آنها مبارزه برای ايجاد اتحاديه‌های کارگری علنی خواهد بود؛
2- کميته‌های موقت اعتصاب،هم کميسيون‌های اتحاديه‌های کارگری و هم کميته‌های اعتصاب بايد توسط کارگران هر صنف معينی انتخاب شوند
.

کنفرانس لزوم گسترش و توسعه بيشتر مطبوعات اتحاديه‌های کارگری را به ويژه خاطر نشان می‌سازد. کنفرانس استفاده از نمايندگی شاخه‌های محلی اتحاديه‌های کارگری را برای تحکيم موقعيت کارگران در مبارزات اقتصادی توصيه می‌کند.

کنفرانس در موافقت کامل با موضع کنونی اتحاديه‌های کارگری توصيه می‌کند که سازمان‌های حزبی برای سازماندهی و سيستماتيزه کردن مبارزات اقتصادی توده‌های کارگر از هيچ کوششی دريغ نکنند و به کارگران هشدار می‌دهد که بدون در نظر گرفتن نيروی خود و نيروی دشمن و يا بدون تدارک کافی وارد اعتصاب نشوند.

 

در باره مسآله خود مختاری ملی فرهنگی

پس از شنيدن گزارش نمايندگان قفقاز مبنی بر اينکه در کنفرانس اخير سازمان‌های حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه در قفقاز و در ارگان‌های مطبوعاتی اين سازمان‌ها، رفقای قفقازی ضرورت طرح خواست خود مختاری ملی-فرهنگی را ابراز داشته‌اند، کنفرانس اعلام می‌کند که چنين تفسيری از بند برنامه حزب در مورد به رسميت شناختن حق هر مليتی در تعيين سرنوشت خويش، با معنای دقيق آن بند مغاير نيست، و اميدوار است که مسأله ملی در دستور جلسه کنگره آينده حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه قرار گيرد

 

نشست کمیته مرکزی در پورونین

در باره جنبش اعتصابی

سپتامبر ۱۹۱۳

۴– نشست معتقد است که جنبش به نقطه‌ای رسيده که سازماندهی يک اعتصاب عمومی سياسی را بايد مورد توجه قرار داد. تبليغ سيستماتيک برای تدارک اين اعتصاب بايد بلافاصله در همه جا آغاز شود.
۵- شعارهای اين اعتصاب سياسی که بايد وسيعا پخش شود، بايد خواستهای انقلابی اساسی جنبش باشد: يعنی جمهوری دموکراتيک، هشت ساعت کار روزانه، مصادره زمينهای بزرگ.
۶- اين نشست از کليه فعالين حزبی محلی می‌خواهد که تبليغات کتبی را گسترش داده و بين سازمانهای کارگری سياسی و غيره در شهرهای مختلف نزديک ترين و صحيح ترين روابط ممکن را برقرار سازند. بايد در درجه اول توجه خاصی به حصول توافق بين کارگران مسکو و سن پترزبورگ مبذول شود، تا اينکه اعتصابات سياسی – که ممکن است به دلايل مختلفی (از جمله توقيف مطبوعات کارگری، اعتصابات برای بيمه و غيره) شروع شود – تا حد امکان به طور همزمان در دو پايتخت رخ دهد
.

 

دفتر روسیه کمیته مرکزی

۲۸ فوریه – ۲۲ مارس ۱۹۱۷

در مورد برخورد به شوراها

    ۸ مارس ۱۹۱۷

در مورد مسأله برخورد به شوراهای نمايندگان کارگران و سربازان اشاره شد که به خاطر قدرت فعلی شوراها لازم است که از آنها به مثابه نهادی که می‌تواند و می‌بايد حکومت انقلابی موقت را ايجاد کند، حمايت کرد. همچنين اشاره شد که کميته اجرايی [شورای پتروگراد] بسيار اپورتونيست تر از خود شورا است، و از اين جهت بهتر است که دوباره انتخاب شده و گسترش يابد. اعضای کميته اجرايی شورا آنچه را که در اين مورد انجام شده گزارش داده‌اند؛ ولی چون اين مسئله هنوز به وسيله کميته اجرايی و يا شورا حل نشده است، پيشنهاد می‌شود که رفقای بلشويک سوسيال دموکرات از هر کوششی برای اعمال فشارهای لازم بر شورا در اين جهت فروگذار نکنند [در ۹ مارس کميته اجرايی به اين مناسبت سوسيال رولوسيونرها، منشويک‌ها و بلشويک‌ها را مجاز ساخت که هر يک سه نماينده اضافی انتخاب کنند].

 

در باره روابط بين شورای نمايندگان کارگران و سربازان و حکومت موقت

 ۹ مارس ۱۹۱۷

قطعنامه پيشنهادی کميته اجرايی [در 8 مارس، و در مورد برقراری پيوند رسمی با حکومت موقت و تشکيل يک هيأت نظارت ويژه و يا کميسيون ارتباطی که برای برخی اصلاحات اعمال فشار کند و عمدتاً بر اعمال حکومت بورژوايی ناظر باشد] خوانده شد. اين قطعنامه چون روابط متقابل رسمی معينی [بين شورا و حکومت موقت] ايجاد می‌کند، کاملاً مردود است. در بحث مشهود بود که تمامی اعضای دفتر، حمايت از حکومت موقت را ناممکن می‌ديدند. ولی مخالفت جدی با آن را نيزمناسب به نظر نمی‌آيد، چون در دست گرفتن مسئوليت حاکميت هم غير ممکن است.

به علاوه اشاره شد که از نظر ما نيروها به دو گروه تقسيم می‌شوند. نيروهای پيش برنده انقلاب و نيروهای بازدارنده آن. شورای نمايندگان و سربازان در گروه اول، و حکومت موقت در گروه دوم قرار دارد. چون داشتن موقعيتی برای اعمال فشار مداوم در حکومت لازم است، ضوابط و يا روابط رسمی نبايد برقرار شود … ۲) هدف ما تبديل شورای نمايندگان کارگران و سربازان به شورای سراسری نمايندگان کارگران و سربازان [روسيه] است. ۳) ضروری است که برای حکومت انقلابی موقت [يعنی ديکتاتوری پرولتاريا و دهقانان] مبارزه شود.

 

کنفرانس سراسری هفتم (۱۹۱۷)
 ۲۹ آوريل ۱۹۱۷– ٢٤

در باره شورای نمایندگان کارگران و سربازان

۲۹ آوریل ۱۹۱۷

پس از بحث در باره گزارش‌ها و مکاتبه‌های رفقايی که در شوراهای نمايندگان کارگران و سربازان در نقاط مختلف روسيه فعاليت می‌کنند، کنفرانس اعلام می‌دارد که:

در بسياری از نقاط کشور انقلاب از طريق تشکيل مستقل شوراها توسط پرولتاريا و دهقانان، اخراج خود انگيخته مقامات قبلی، ايجاد ميليشيای دهقانی، انتقال همه زمين‌ها به دهقانان، ايجاد کنترل کارگری در کارخانه‌ها، اعمال 8 ساعت کار در روز، افزايش دستمزدها، ابقای جريان يکنواخت توليد، ايجاد نظارت کارگری بر توزيع غذا، و غيره به جلو می‌رود.

رشد انقلاب در همه نقاط کشور چه در عمق و چه در سطح، از يک سو به معنای رشد جنبش تقويض همه قدرت به شوراها و کنترل توليد به وسيله خود کارگران و دهقانان است. و از سوی ديگر در خدمت تضمين پايه ريزی نيروهايی برای مرحله دوم انقلاب، در مقياس سراسر روسيه است، که بايد همه قدرت دولتی را به شوراها و يا ديگر نهادهای بيانگر مستقيم خواست‌های اکثريت مردم (مثل ارگان‌های محلی خودگردان، مجلس مؤسسان، و غيره)، انتقال دهد.

در پايتخت‌ها و در بعضی از شهرهای بزرگ، وظيفه تفويض قدرت دولتی به شوراها خصوصاً مشکل‌تر بوده و محتاج تدارک طولانی ويژه‌ای برای نيروهای پرولتری است. و اين در جايی است که وسيع‌ترين نيروهای بورژوازی متمرکز شده است. و در همين جا است که سياست‌های سازشکارانه با بورژوازی زننده‌تر به چشم می‌آيد، سياست‌هايی که غالباً مانع ابتکار انقلابی توده‌ها است و استقلال آنان را تضعيف می‌کند، سياست‌هايی که خصوصاً برای اهميت اين شوراها به مثابه نهادهای رهبری در همه نقاط کشور خطرناک است.

از اين رو حزب پرولتاريا موظف است که، از يک سو حمايت همه جانبه خود را از گسترش انقلاب در شکل فوق ابراز کند، و از سوی ديگر درون شوراها (از طريق ترويج و انتخاب مجدد نمايندگان) منظماً برای پيروزی خط پرولتری مبارزه کند. حزب بايد که تمامی مساعی و توجه خود را به توده کارگران و سربازان تفکيک خط پرولتری از خط خرده بورژوايی، خط انترناسيوناليستی از خط دفاع طلبی، خط انقلابی از خط اپورتونيستی، و سازماندهی و تسليح کارگران و تدارک نيروهای آنان برای مرحله بعدی انقلاب، معطوف کند.

کنفرانس بار ديگر اعلام می‌کند که آنچه ضروری است، فعاليت همه جانبه درون شوراهای نمايندگان کارگران و سربازان، افزايش تعداد آنها، تحکيم قدرت آنها، و يکپارچه کردن گروه‌های انترناسيوناليستی پرولتری حزب ما درون آنها است.

 

در باره اقداماتی برای مقابله با اختلال اقتصادی

[کميته مرکزی در باره کنترل کارگری در صنايع]

   ۲۴ مه ۱۹۱۷

۱- از هم گسيختگی کامل زندگی اقتصادی روسيه هم اکنون به نقطه‌ای رسيده است که فاجعه گريز ناپذير می‌باشد، چنان فاجعه‌ای که ابعاد وحشتناکش به تعطيل شماری از صنايع اساسی منتهی خواهد شد، کشاورزان را از کشت در مقياس ضروری محروم خواهد کرد و در حرکت قطارها اخلال ايجاد کرده و در نتيجه رساندن غلات به نقاط صنعتی و شهرها را متوقف و بر ميليون‌ها تن از مردم تأثير می‌گذارد. به علاوه، اين سقوطهم اکنون آغاز و بر صنايع مختلفی تأثير ‌گذارده است. تنها از طريق عظيم‌ترين کوشش نيروهای مردم و اتخاذ شماری از اقدامات انقلابی، چه در سطح محلی و چه از طريق دولت مرکزی، می‌توان به طور مؤثر با آن مقابله کرد.
۲- نه از طريق روش‌های بوروکراتيک، يعنی ايجاد نهادهايی که سرمايه‌داران و مأمورين دولتی در آن مسلط هستند، و نه با حفظ منافع سرمايه‌داران، سلطه برترشان در صنعت، تسلط شان بر سرمايه مالی و حفظ اسرار بازرگانی شان در مورد معاملات بانکی، تجاری و صنعتی می‌توان از فاجعه جلوگيری کرد. اين به دفعات به وسيله اثرات جزئی بحران چنانچه در بعضی از صنايع آشکار شده به اثبات رسيده است.
۳- تنها راه فرار از يک فاجعه [اقتصادی] برقراری کنترل واقعی کارگری بر توليد و توزيع کالاها است. برای چنين کنترلی لازم است که در وهله نخست، کارگران اکثريتی معادل حداقل سه چهارم تمامی آرا را در همه نهادهای کليدی حايز باشند. و آن دسته از صاحبان کارخانه‌ها که فرار نکرده‌اند و کارمندان فنی و علمی مجبور به همکاری شوند؛ ثانياً، کميته‌های کارخانه و کارگاه‌های آن، شوراهای مرکزی و محلی نمايندگان کارگران و سربازان و اتحاديه‌های کارگری بايد حق شرکت در اين کنترل را داشته و همه دفاتر تجاری و حسابداری و نيز ساير اطلاعات موجود را در دسترس داشته باشند؛ ثالثاً، چنين حقی به نمايندگان همه احزاب عمده دموکراتيک و سوسياليست هم داده شود.
۴- کنترل کارگری، که هم اکنون در چند مورد درگيری از طرف سرمايه‌داران هم به رسميت شناخته شده است، بلافاصله بايد – از طريق يک سلسله اقدامات کاملاً مطالعه شده که به تدريج ولی بدون درنگ اعمال خواهد شد – توسط کارگران به اداره کامل توليد و توزيع کالاها، توسعه يابد.
۵- کنترل کارگری همچنين بايد بر همين مبنا بر تمامی عمليات مالی و بانکی و به منظور توضيح وضعيت مالی، با مشارکت شوراها و کنگره‌های کارمندان بانک‌ها و اتحاديه شرکت‌ها و ساير کارمندانی که بی‌درنگ سازمان داده خواهند شد، تعميم داده شود.
۶- برای نجات کشور از فاجعه [اقتصادی] پيش از هر چيز لازم است که در عمل، و نه با حرف، به کارگران و دهقانان با اعتماد کامل تفهيم کرد که نهادهای ملی و محلی حاکم حجم عظيم سودها، درآمدها و اموال متنفذان بانکی، مالی، تجاری و صنعتی اقتصاد سرمايه‌داری را به مردم منتقل خواهند کرد. بدون اين اقدام غير ممکن است که از کارگران و دهقانان خواست و يا انتظار داشت که اقدامی واقعاً انقلابی به عمل آورند و يا دست به کوششی واقعاً جدی بزنند.
۷- با توجه به اختلال کامل نظام پولی و مالی و عدم امکان بازگردانيدن به وضع عادی تا زمانی که جنگ ادامه دارد، هدف تشکيلات دولتی در مقياس وسيع ناحيه‌ای و نتيجتاً در مقياس سراسر کشور، بايد سازماندهی مبادله ابزار کشاورزی، لباس و چکمه و ساير کالاها با غلات و ساير محصولات کشاورزی باشد. تعاونی‌های شهر و روستا در اين مبادله وسياً دخالت خواهند داشت.
۸- تنها هنگامی که اين اقدامات به عمل آيد طرح کار اجباری همگانی ممکن و لازم خواهد بود. اين اقدام به نوبه خود مستلزم تأسيس ميليشيای کارگری است که در آن کارگران علاوه بر هشت ساعت کار روزانه خود به رايگان خدمت خواهند کرد، و متعاقباً تبديل به ميليشيای مردمی خواهد شد که در آن حقوق کارگران و کارمندان را سرمايه‌داران می‌پردازند. تنها چنين ميليشيای کارگری و ميليشيای مردمی که از آن بر می‌خيزد می‌تواند و می‌بايد که کار اجباری همگانی را معمول دارد – و نه به شيوه‌ای بوروکراتيک و در خدمت منافع سرمايه‌داران، بلکه در جهت حفظ واقعی مردم از فاجعه [اقتصادی]. تنها چنين ميليشيايی می‌تواند و می‌بايد انضباتی واقعاً انقلابی بر قرار کرده، حدا علای کوشش مردم را برای جلوگيری از اين فاجعه تأمين کند. و تنها کار اجباری همگانی قادر است حداکثر استفاده از نيروی کار کشور را ميسر سازد.
۹- در ميان اقداماتی که برای حفظ کشور از اين فاجعه به عمل می‌آيد، يکی از مهمترين وظايف انتقال وسيع کارگران به توليد ذغال سنگ و مواد خام و خدمات حمل و نقل بايد باشد. به همين نسبت انتقال تدريجی کارگران از توليد محصولات نظامی به محصولات مورد نياز برای ترميم اقتصادی، نيز ضروری است.
۱۰- انجام منظم و موفق همه اين اقدامات تنها هنگامی ممکن است که تمامی قدرت دولتی به پرولتاريا و نيمه پرولتاريا تفويض شود.

 

کميته مرکزی درباره روزهای ژوئيه

[در باره اين اتهام که لنين مأمور آلمان است]

۶ ژوئيه ۱۹۱۷

اتهام شگرفی بر رفيق لنين وارد آمده است – که او برای فعاليت‌های تبليغاتی‌اش از منابع آلمانی پول دريافت می‌کرده و هنوز هم می‌کند. روزنامه‌ها هم اکنون به تبليغ اين تهمت عظيم دامن می‌زنند. اعلاميه‌های مخفی اکنون به چاپ نظر نماينده سابق آلکسينسکی (Aleksinsky) [نماينده سوسيال دموکرات در دومای دوم] پرداخته‌اند [آلکسينسکی گفته بود که بنا بر اعتراف يک مأمور آلمانی لنين هم جاسوس بوده است].

درخواست‌هايی برای کشتار بلشويک‌ها به گوش می‌رسد. فهرست اسامی اشخاصی که بايد اعدام شوند هم اکنون در دست سربازان فريب خورده است.

هدف روشن است: ضد انقلاب می‌خواهد که با کاشتن تخم بدبينی در دل توده‌ها و با تحريک آنان عليه محبوب‌ترين رهبرانشان – اين مبارزان صديق انقلاب – انقلاب را به ساده‌ترين نحوی گردن زند.

ما به اين وسيله اعلام می‌کنيم که هر چيزی که در باره وابستگی پولی و يا ساير وابستگی‌ها بين رفيق لنين و طبقات حاکم آلمان گفته می‌شود دروغ و تهمت است.

آلکسينسکی، مبتکر اين ماجرا، مفتری بدنامی است که يک سلسله از افراد را به قبول رشوه از آلمانی‌ها متهم کرده است. او هم اکنون به خاطر اعمال بی‌شرمانه‌اش توسط اتحاديه‌های روزنامه‌نگاران روسيه، انگليس، ايتاليا و روزنامه‌نگاران بی‌طرف در فرانسه محکوم شده، به علت اين تهمت‌های کينه‌توزانه از همه سازمان‌های دموکراتيک در پاريس اخراج شده، و از شورای نمايندگان کارگران و سربازان پتروگراد طرد شده است.

ما از حکومت موقت و کميته اجرايی مرکزی شورای نمايندگان کارگران و سربازان می‌خواهيم که فوراً و علناً در مورد همه مسايل پشت پرده اين توطئه رذيلانه که توسط دژخيمان و مفتريان مزدور عليه شرف و حيات رهبران طبقه کارگر طرح شده است، تحقيق کنند.

همه جوانب اين واقعه بايد روشن شود. و اين تحقيق همه مردم را متقاعد خواهد ساخت که کوچکترين خدشه‌ای بر شرافت انقلابی رفيق لنين وارد نيست.

مفتريان و شايعه‌پردازان بايد محاکمه شوند! دژخيمان و مزدوران بايد به بند افکنده شوند!
 

تدارک کمیته مرکزی برای انقلاب اکتبر

۳۱ اوت – ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷

[در باره هيأت رئيسه جديد برای شورای نمايندگان کارگران و سربازان]

۶ سپتامبر ۱۹۱۷

بنا بر تصميم کميته مرکزی، هيأت رئيسه [شورای پتروگراد که در آن زمان زير نفوذ منشويک‌ها و اس.ار.ها قرار داشت] بايد به صورت ائتلافی و بر مبنای متناسب تعداد اعضاء باشد، و از اين جهت هيأت رئيسه جديد شامل هفت تن از نمايندگان بلشويک‌ها به علاوه هفت تن افراد پيشنهاد شده توسط منشويک‌ها و اس.ار.ها خواهد بود. [در ۲۵ سپتامبر هيأت رئيسه جديدی شامل ۴ بلشويک، ۲ اس.ار. و ۱ منشويک ايجاد شد.]

 

[در باره استفاده از واژه رفيق]

۲۳ سپتامبر  ۱۹۱۷

کميته مرکزی پس از شنيدن گزارشی مبنی بر اينکه رفيق ريازانف هنگام خواندن اعلاميه‌ای [در کنفرانس دموکراتيک] تزرتلی [يکی از رهبران منشويک] را "رفيق" خطاب کرده است، به رفيق دستور می‌دهد که واژه رفيق را در سخنرانی‌های عمومی خود برای اشاره به افرادی به کار نبرد که باعث جريحه‌دار شدن احساسات انقلابی کارگران شود.

[در باره شورای نمايندگان کارگران و سربازان]

۲۴ سپتامبر  ۱۹۱۷

مقرر شد که رايکوف برای فعاليت در شورا به پتروگراد منتقل شود. همچنين چندين رفيق ديگر نيز برای اين فعاليت در نظر گرفته شده‌اند، از جمله ولودارسکی (Volodarsky). تروتسکی بايد به رياست شورا گمارده شود و رايکوف نيز به هيأت رئيسه آورده شود.

… در مورد کنگره دوم شوراها [که کميته اجرايی مرکزی روز قبل اعلام کرده بود تا قبل از ۲۰ اکتبر جلسه نخواهد داشت]، مقرر شد که در همه جا در شوراها مبارزه وسيعی برای درخواست تشکيل فوری کنگره صورت گيرد. سوردلف به کميسيون بر پا کننده کنگره اعزام می‌شود و يورنيف (Yurenev) معاونش خواهد بود. فراخوان کنگره‌های منطقه و ابلاست مطلوب است.

 

[در باره وضعيت مسکو و بازگشت لنين]

 ۳ اکتبر ۱۹۱۷

۱- گزارش لومف [در باره وضعيت مسکو] شنيده شد. اکنون هر چه بيشتر آشکار می‌شود که اوضاع و احوال اين منطقه شديداً وخيم است. در بسياری از نقاط ما در شوراها دارای اکثريت هستيم. توده‌ها خواهان نوعی اقدام مشخص هستند. در همه جا ما اکنون در حالت "صبر و انتظار" هستيم. مقرر شد که اين گزارش مورد بحث قرار نگيرد.
۲- تصميم گرفته شد که به ايليچ [لنين] پيشنهاد شود که به پتروگراد عزيمت کند تا تماس مداوم و نزديک عملی باشد.

 

[در باره تأسيس دفتری برای اطلاعات راجع به مبارزه عليه ضدانقلاب]

۷ اکتبر ۱۹۱۷

رفيق بابنف گزارش داده است که کميسيون اجرايی کميته پترزبورگ دو تن از [اعضای] خود را برای دفتری در مورد تحقيق در باره روحيه توده‌ها و [برقراری] پيوند نزديک‌تر بين توده‌ها و مراکز حزبی انتخاب کرده است.

پس از رسيدگی و بحث در مورد مسأله نياز به هماهنگ کردن فعاليت‌ها و کسب اطلاعات دقيق، مقرر شد که دفتر کميته مرکزی برای اطلاعات در باره مبارزه عليه ضدانقلاب تأسيس شود. کميته مرکزی سه نفر را برای اين دفتر انتخاب می‌کند: تروتسکی، سوردلف و بابنف که مسئول تشکيل خود اين دفتر نيز هستند.

 

[در باره قيام مسلحانه]

۱۰ اکتبر ۱۹۱۷

بنابر تشخيص کميته مرکزی وضعيت بين المللی انقلاب روسيه (شورش در نيروی دريايی آلمان که بيان آشکار رشد انقلاب سوسياليستی در سراسر اروپا است، همراه با تهديد صلح در بين امپرياليستها که به منظور خاموش کردن انقلاب در روسيه است)، و نيز وضعيت نظامی (تصميم مسلم بورژوازی روسيه و کرنسکی و شرکا برای تسليم پتروگراد به آلمانها)، و همچنين به دست آوردن اکثريت در شوراها توسط حزب پرولتاريا – همه اينها همراه با قيامهای دهقانی، تمايل اعتماد مردم نسبت به حزب ما (مثل انتخابات مسکو) [در 24 سپتامبر بلشويکها کنترل يازده دومای منطقه‌ای از هفده دوما را در دست گرفتند]، و بالاخره تدارک آشکار برای واقعه کورنيلف برای دومين بار (عقب کشيدن قوا از پتروگراد، آوردن قزاراقها به پتروگراد، تسليم مينسک توسط قزاقها، و غيره) – تمامی اينها قيام مسلحانه را در دستور روز قرار می‌دهد. از اينرو با توجه به اينکه قيام مسلحانه اجتناب ناپذير بوده و زمان آن کاملاً فرارسيده است، کميته مرکزی به تمامی سازمانهای حزبی دستور می‌دهد تا بر اين قرار عمل کرده و همه مسايل عملی را (مانند کنگره شوراهای ناحيه شمال، عقب کشيدن قوا از پتروگراد، واکنش مردم در مسکو و مينسک و غيره) از اين ديدگاه حل و فصل کنند.

 

[در باره مرکز نظامی انقلابی]

۱۶ اکتبر ۱۹۱۷

کميته مرکزی به اين وسيله مرکز نظامی انقلابی را با اعضای زير تشکيل می‌دهد: سوردلف، استالين، بابنف، يوريتسکی و دزرژينسکی. اين مرکز بخشی از کميته انقلابی شورا [يعنی کميته نظامی انقلابی که کميته مرکزی شورای پتروگراد در اصل آن را در ۱۲ اکتبر تصويب کرد و تأييد کلی شورا هم در ۱۶ اکتبر صورت گرفت]، خواهد بود.

 

[در باره کميته اجرايی شورای پتروگراد]

۲۱  اکتبر ۱۹۱۷

رفيق دزرژينسکی گزارشی داد در باره نابسامانی کلی در کميته اجرايی [شورای پتروگراد، که پس از ۲۵  سپتامبر شامل ۲۲ بلشويک، ۱۶ اس. ار. و ۶ منشويک بود]، و پيشنهاد می‌کند که همه اعضای بلشويک کميته اجرايی ملزم به فعاليت بی وقفه در آن شوند و در غير اين صورت آنرا ترک کنند.

مقرر شد که افراد زير در فعاليت کميته اجرايی وارد شوند؛ رفقا ولودارسکی، يورنيف، ميليوتين، اسکالف (Skalof)، پاخامف (Pakhamov)، زورين، دزرژينسکی، استالين، يافه، لاشويچ (Lashevich).

 

[بحث در باره کنگره دوم شوراها]

۲۱  اکتبر ۱۹۱۷

رفيق سوکولنيکف پيشنهاد می‌کند که کنگره دوم [که قرار بود در ۲۰ اکتبر تشکيل شود ولی در ۱۷ اکتبر به مدت ۵ روز به تعويق افتاد]، قطعاً در بيست و پنجم افتتاح شود.
رفيق تروتسکی دوباره در باره مسأله هيأت رئيسه اظهار می‌دارد که روش معمول در کنگره قبلی برای تعيين هيأت رئيسه به زيان ما بوده است، و پيشنهاد می‌کند که هيأت رئيسه بر مبنای يک عضو برای هر ۱۰۰ نماينده تعيين شود.
رفيق سوردلف عقيده دارد که تشکيل جلسه مقدماتی فراکسيون [بلشويک] ضرورت دارد و مستلزم عملکرد ويژه‌ای است. و برای اين عملکرد سوردلف و ميليوتين را نامزد می‌کند. ايليچ [لنين] بايد در تهيه تزهای گزارش‌های [اين جلسه] دخالت داشته باشد.
رفيق استالين پيشنهاد می‌کند که يک رفيق به مسکو فرستاده شده و اعزام فوری نمايندگان مسکو در خواست شود. به علاوه او يک سلسله مسايل ضروری مربوط به تزها را مطرح می‌کند:
در باره زمين، جنگ، قدرت دولتی – به رفيق لنين محول شود؛
در باره کنترل کارگری [در صنايع] – به رفيق ميليوتين؛
در باره مسأله مليت‌ها – به رفيق استالين؛
در باره وضعيت جاری – به رفيق تروتسکی؛
رفيق ميليوتين پيشنهاد می‌کند که گزارش ديگری در باره آيين نامه روند کنگره و تنظيم آن به رفيق سوردلف محول شود.
همه پيشنهادهای فوق تصويب می‌شود.

 


۳- کئوپتاسيون ( co-optation)، يعنی گزينش عضو جديد توسط خود اعضای کميته مرکزی يا هر نهاد ديگر. ما به جای آن معادل عضوگيری جديد انتخاب کرده‌ايم. اين اصطلاح "برگماری" هم ترجمه شده است که معادل رسايی نيست
ما تبليغ را در مقابل اصطلاح انگليسی
 ( agitation ) و ترويج را در مقابل (propaganda ) 
۴- آن طور که در ادبيات چپ ايران موسوم است انتخاب کرده‌ايم، که معادلهای دقيقی نيستند. ما ترجيح می‌داديم که به جای اصطلاح اول معادل "تهييج" و به جای اصطلاح دوم معادل "تبليغ" را انتخاب کنيم. ولی برای جلوگيری از اشتباه در ذهن خوانندگان، از آن صرف نظر نموديم.

تذکر اینکه ترجمه: قطعنامه‌ها و تصميمات حزب کارگر سوسيال دموکرات روسيه ۱۹۱۷-۱۸۹۸، انتشارات سازمان چريک‌های فدائی خلق  بازنويس: روبرت هاکوپيان، اسفند ۱۳۸۳ايران، دی ۱۳۶۳، بريتانيا.

مرتبط با آن سوسیال دموکراسی در ایران:
نامه‌ی گروپ سوسيال ديموقرات‌ تبريز به کارل کائوتسکی
پاسخ کائوتسکی به گروپ سوسيال ديموقرات‌های تبريز